Ouders die uit elkaar gaan, hoe pijnlijk de reden ook, moeten het hun kinderen niet extra lastig maken door de schoolkeuze van die kinderen uit te vechten voor de rechter (zie artikel De Morgen van vandaag). Ik heb veel respect voor de vele ex’en die zich dubbelplooien, hun eigen verdriet verbijten om hun kinderen die ene zekerheid van de schoolvrienden te garanderen. Dat is dubbel lastig voor wie net zijn of haar liefde voor het leven zag vertrekken, maar ook voor die loslatende partij is dat een niet te onderschatten verantwoordelijkheid. In de meeste gevallen hadden beide ouders het zich bij de geboorte van hun kindje wellicht anders voorgesteld.
In het artikel staat het voorbeeld van een Spaanse rechter die in de zaak van een voormalig Spaans-Belgisch koppel besliste dat hun kleuter minstens tot januari om de twee weken afwisselend in Spanje en in België naar school moet. Ik herinner me dat kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen bij de voorstelling van zijn jaarverslag een al even gek voorbeeld gaf: kinderen die om de week in- en weer uitgeschreven worden in een school omdat geen van beide ouders wil toegeven of plooien.
Net als in de politiek, is niet kunnen toegeven vooral goed voor het eigenbelang, maar zijn anderen er het slachtoffer van. Lijkt me dat je in de eerste plaats probeert om de kinderen naar de school te laten gaan waar ze al gingen. Dat is sowieso lastig voor de verhuizende partner, maar een andere oplossing is er toch niet? Vraag eens na bij je volwassen vrienden en vriendinnen wie ooit van school is moeten veranderen en daar lang mee heeft geworsteld? Ik zou ze bij wijze van spreken geen eten willen geven.
Een oproep dus om kinderen in deze situaties absoluut op de eerste plaats te zetten, en de eigen trots of het eigen gemak aan de kant te zetten. Ze zullen er u later dankbaar voor zijn, moet je dan maar hopen. Maar dat is met vele dingen die je voor je kinderen doet natuurlijk 
>> Zie Demorgen.be: Ouders vechten schoolkeuze steeds vaker uit voor rechter – Onderwijs – De Morgen.
Als je het zelf niet onder elkaar kan of wil geregeld krijgen, geef je alle bevoegdheid in handen van de rechter-buitenstaander. Dat kan dan wel eens tegenvallen hé.
Ik beklemtoon vooral ‘zelfbestuur’ dus of ‘het recht in eigen handen nemen’ of ‘neem uw verantwoordelijkheid zelf op’.
“kinderen op de eerste plaats, en niet de eigen trots”. Dat klinkt zo mooi; maar gaat voorbij aan de uitleg van beide ex-en. Beiden vinden dat het belang van het kind moet primeren, dus naar DIE school; en dat de trots van de andere ex niet mag meetellen. snap je? Vanuit ieders persoonlijke visie is het zo.
Misschien moet er van in het begin van een scheidingsregeling de school worden afgesproken, op papier. Zoals vele andere details moeten geregeld worden, bij een scheiding in der minne. Ik ben slecht op de hoogte. Maar een in der minne regeling met goede afspraken is niet traumatiserend voor de kinderen, zegt prof An Buysse, UG (doet studies over scheidingen). Niet scheiden, of condooms/pil gebruiken is ook nuttig, maar te laat in deze gevallen.
Frank, bedoeling moet vooral zijn daar rust en stabiliteit rond te creëren, en niet het kind van hot naar hen laten rennen en van klas te laten switchen omdat dat jou beter uitkomt. Als de kinderen al naar school gaan, hen op die school laten bijvoorbeeld.
[...] Lees mijn volledige bijdrage op de site van TROEF Share this:FacebookTwitterE-mailPrintVind ik leuk:LikeWees de eerste om post te waarderen. Ingedeeld onder kids, maatschappij ← Son of Sun [...]
De vergelijking met de politiek loopt helaas helemaal mank. Een politiek project waarbij men zijn beginselen verloochend en het programma en de iDeeën waarmee men naar de kiezer stapt verloochend (op hoofdpunten) is pas misdadig… Het belang van het volk is nu eenmaal primordiaal (en liefst als men rekening houdt met de meest kwetsbaren) …
Het belang van het volk is primordiaal? Daar ben ik het niet mee eens. Sowieso denk ik niet in termen van volkeren, maar anderzijds is dat ook een containerbegrip: ‘het belang van het volk’. Iedereen kan met die vlag zijn lading dekken bij wijze van spreken.